Marrëveshja e Mekës mes Arabisë Saudite, Turqisë dhe Pakistanit mund të shënojë një ndryshim të rëndësishëm në arkitekturën e sigurisë së Lindjes së Mesme, duke forcuar rolin e fuqive rajonale dhe duke ulur varësinë nga garancitë ushtarake amerikane.
Pak ditë më parë, tre vendet nënshkruan një pakt të ri për mbrojtjen dhe sigurinë, i cili përfshin një klauzolë të mbrojtjes së ndërsjellë dhe parashikon thellimin e bashkëpunimit ushtarak dhe të sigurisë.
Marrëveshja vjen në një periudhë të tensionuar për rajonin, pas përshkallëzimit të konfliktit mes Iranit dhe Izraelit dhe përfshirjes së Shteteve të Bashkuara. Sipas një analize të publikuar nga Timothy Ash, nisma reflekton shqetësimin e fuqive rajonale se mbështetja amerikane si garantuese e sigurisë së Lindjes së Mesme nuk mund të konsiderohet më e sigurt.
Tre fuqi me kapacitete të konsiderueshme
Arabia Saudite, Turqia dhe Pakistani formojnë një grup me kapacitete të rëndësishme ekonomike, ushtarake dhe strategjike.
Arabia Saudite ka peshë të veçantë në botën islame si vendi që administron dy vendet më të shenjta të Islamit, Mekën dhe Medinën. Mbretëria ka gjithashtu burime të mëdha financiare dhe një rol të rëndësishëm në tregjet globale të energjisë. Pakistani sjell në këtë aleancë kapacitetin e tij bërthamor dhe një ushtri të madhe me përvojë të konsiderueshme operacionale.
Ndërkohë, Turqia ka një nga ushtritë më të mëdha në NATO dhe një industri ushtarake në zhvillim të shpejtë. Vendi është bërë veçanërisht i njohur për kapacitetet e tij në teknologjinë e dronëve dhe prodhimin e sistemeve moderne ushtarake.
Kombinimi i kapaciteteve ushtarake turke dhe pakistaneze me fuqinë financiare saudite mund të krijojë një bllok me ndikim të konsiderueshëm në rajon.
Deterrencë, jo një aleancë sulmuese
Nënshkruesit kanë theksuar se marrëveshja është kryesisht mbrojtëse dhe parandaluese, dhe nuk synon të kërcënojë vende të tjera.
Megjithatë, klauzola e mbrojtjes së ndërsjellë nënkupton se një sulm ndaj njërit prej vendeve mund të sjellë reagimin e partnerëve të tij.
